Next Prev
 

Menu

Memorabele momenten (1)…

Tags: , , , , ,

Clichés…ze zijn het geworden door daad naar woord te voegen. Zo ook een van mijn wellicht niet meeste memorabele momenten qua smaak, maar zeker qua beleving.
Het zijn van die momenten dat alles perfect op zijn plek valt; tijd, plaats…alles.

Tijdens een najaars-weekend verbleef ik in de hoofdstad van Frankrijk, Parijs. Druk bezig zo min mogelijk de toerist uit te hangen en waarschijnlijk door dit zo fanatiek te willen doen, juist zo door de ‘locals’ er zeer gemakkelijk als dusdanig herkend. Enfin, de grote trekpleisters blijven voor mij uiteraard de keur aan Patisserie-winkels die de stad rijk is. Patrick Rogier, Jean-Paul Hèvin, Maison du Chocolat en…uiteraard “Le Dieu du Macaron”: Pierre Hermé.

Hoe vaak ik ook in zijn winkels ben geweest, het zal mij nooit vervelen. Ook dat bewuste weekend niet. Ik ging ditmaal (net als elke maal) voor een mooi assortiment van zijn macarons. Na een inkrimping van het vakantiebudget met 45 Euro, maar een doos vol gevulde eiwitbiscuits rijker werd de tocht vervolgd naar de tuinen bij het Louvre. Het is zo’n uitvalsbasis welke ik in Nederland het beste kan vergelijken met het Vondelpark. Jong/Oud/Rijk/Arm…iedereen ligt, zit of hangt hier alsof het zijn of haar eigen achtertuin is. Zo ook deze macaron-toerist. Met het najaar in het hoofd werd plaatsgenomen op een bankje en de doos geopend. Noem mij een vreemdeling, maar naarmate de inhoud van de doos werd verkleind, werd het weer mooier. Het leek haast dat elke genuttigde macaron een soort offer was voor de WeerGoden, welke blijkbaar ook grootgenieters bleken te zijn. Een dieppaarse macarons keek mij vanaf opening reeds wellustig aan, wachtend op haar beurt. Na een eerste aanraking brak de hemel open (daar hoef je geen Marco Borsato voor te heten) en ging ik als een vanzelfsprekenheid plaatsnemen in het gras; ik en mijn CassisMacaron.

De bitterheid van de pure chocolade, friszure tinteling van cassispuree en een ‘tic’ van in Crème de Cassis gelegde cassisbesjes. Het kostte mij niet meer dan een minuut om hem te verorberen, maar in mijn gedachte duurde het een eeuwigheid…het genot…het grote genot.

Mocht iemand zich niet herkennen in deze voorgaande liefdesverklaring: boek NU een ticket naar Parijs en stap in mijn voetsporen.

…Oh ja, en die (1) in de titel mag natuurlijk verraden dat er meerdere hoofdstukken van deze mooie momenten komen. 🙂